Muhabbet kuşları insana çok yakın türden. Kafesini açarsınız dolaşır, uçar, gider insanların kafasına konar, insan avucundan yemini yer. Bir de konuşur bu kuşlar. Yapıları zaten papağana benzeyen ama papağanın küçüğü gibi gözüken çok şirin kuşlardır muhabbet kuşları.

Bir zamanlar ben de modaya uydum ve bir muhabbet kuşu aldım. Çivit mavisi derler ya işte tam o renkten. Resmi yok ama hareketli görüntüleri hâlâ bende saklı. Odanın içinde dolaşır dururdu. Duyguları kuvvetli bir kuştu. Örneğin, o iki büyük depremde kafesinin içinde kendini nasıl dışarı atacağını bilemiyordu. İlk depremden sonra onu kafesinin içinde çırpınırken gördüm. Ondan sonraki büyük depremde ise, deprem olmadan önce olağandışı hareketler yapıyordu. Ona inansaydık, kendimizi çoktan dışarıya atardık.

Annem yaşlı kadındı. Şimdi duysa bana kızar ya neyse. Affet anne. Oturur ya çiçekleriyle ya da muhabbet kuşuyla konuşurdu. Bir zaman sonra bizim muhabbet kuşu annemle dostluğunu oldukça ilerletti. Artık “Cici kuş”, “Babacım” gibi kelimeleri söylemeye başlamıştı. Başka şeyler de söylüyordu ama ne yalan söyleyeyim bunlar pek anlaşılmıyordu da, biz de Google gibi “Bunu mu demek istedin?” gibilerinden kelimeler üretiyorduk.

Muhabbet kuşumuz, bizimle birlikte çok uzun yaşadı. O, artık evimizin bir bireyi gibiydi. Zaten, odanın içinde dolanıp duruyordu. Canı isterse gidip kafesine giriyor karnını doyuruyor, suyunu içiyor, sonra yeniden odanın içinde uçup duruyordu.

Ben işe gittiğimden annem evde yalnız kalırdı. Ama, pek de yalnız sayılmazdı. Muhabbet kuşu ona çok iyi arkadaşlık ederdi. Çok zaman ikisinin karşılıklı muhabbet ettiğini gördüm. Kuş annemi çok seviyordu. Anlaşılan o ki muhabbet kuşumuzun da muhabbete ihtiyacı vardı.

Gün geldi annem rahatsızlandı. Bir sabah hastaneye götürdüm. Annemi kurtaramadı doktorlar. Annem aramızdan ayrıldı.

Annemi toprağa verip eve döndüğümüzde o şen şakrak muhabbet kuşu başını kanatlarının arkasına almış hiç kıpırdamadan kafesinin tüneğinde oturuyordu. Saatlerce ne yeminden yedi, ne de suyundan içti. Bizlerle hiç ama hiç ilgilenmedi. Bir kez olsun sesini bile çıkarmadı. Biz o akşam annem için Kur’an-ı Kerim’dem ayetler okuttuk. Ruhuna hediye ettik.

Aradan zaman geçti. Muhabbet kuşumuz hiç bir zaman eski neşesine kavuşmadı. Kendi ellerimle dışarıya çıkarmak istedim, çıkmadı. Hep kafesinde kalmak istedi. Hep başını kanatlarının arasına sokup, sanki dünyaya küsmüş gibi davrandı.

Adetten olduğu üzere annemin aramızdan ayrılışının yedinci gecesinde ruhuna Kur’an-ı Kerim okuttuk. Gelen dostlar arasında anneme çok benzeyen bir bayan vardı. Bir ara hiç birimiz farkında olmadan o bayan dostumuz gitti muhabbet kuşunun kafesinin yanına oturdu. O bir haftadır hiç ötmeyen, kıpırdamayan, yemek yemeyen kuş o bayanı annem sandı da nasıl canlandı biliyor musunuz? Belki anlatamam ama görenler şahittir. Geldi kafesin tellerine dayadı bedenini. Annem sandığı bayana öttü, çilveler yaptı, kanat çırptı, kendince kelimelerle seslendi anneme benzeyen bayana.

Kur’an-ı Kerim okunması bitti. Herkes dağıldı. Ben ve muhabbet kuşum yine yalnız kaldık. Ve o kuş yine tüneğine tünedi, başını kanatlarının arasına aldı, sessizliğe büründü.

Annemin aramızdan ayrılışının kırkıncı duasını muhabbet kuşumuz görememişti. Annemden yirmi ya da yirmi beş gün sonra o da aramızdan ayrıldı. Çoğu zaman “Hayvan” deyip de geçtiğimiz bu doslarımızın, çoğu insanımızdan ne kadar duygusal ve ne kadar vefakâr olduklarına ben şahit oldum. Annemin ardından onun yokluğuna dayanamayan muhabbet kuşumuz, yemeyerek, içmeyerek kendini ölüme götürmüştü.

Önce gazete kâğıda, sonra da naylon torbaya sardığım küçücük bedenini, gittim annenim ayak ucuna gömdüm.

Şimdi ne zaman annemin ruhuna bir Fatiha okusam, mutlaka bir Fatiha da muhabbet kuşuma okurum.